Kiedy i kto może skorzystać z ochrony przewidzianej dla sygnalistów?

Kiedy i kto może skorzystać z ochrony przewidzianej dla sygnalistów?

Aby osoba fizyczna mogła powołać się na ochronę przyznaną na mocy dyrektywy UE w sprawie sygnalistów, musi mieć uzasadnione powody, by sądzić, że zgłoszone informacje były prawdziwe w momencie zgłoszenia i że informacje o naruszeniach wchodzą w zakres dyrektywy. „Informacje o naruszeniach” są bardzo szeroko definiowane i obejmują swoim zakresem uzasadnione podejrzenia dotyczące faktycznych lub potencjalnych naruszeń, które wystąpiły lub mogą wystąpić w organizacji, w której osoba zgłaszająca pracuje lub pracowała, lub w innej organizacji, z którą osoba zgłaszająca kontaktuje się lub kontaktowała za jej pośrednictwem pracy oraz o próbach ukrycia takich naruszeń.

Jeśli ten próg zostanie spełniony, osoba zgłaszająca przypadki naruszenia ma pełną ochronę przed wszelkimi działaniami odwetowymi.  Dyrektywa zakazuje wszelkich działań lub zaniechań, które powodują szkodę bezpośrednią, pośrednią, groźbę, pozbawienie.  Dyrektywa nakłada sankcje karne, cywilne lub administracyjne na osoby podejmujące działania odwetowe. Sygnaliści są chronieni przed rozwiązaniem stosunku pracy, negatywnym wpływem na awanse lub wynagrodzenie, nieuzasadnionymi negatywnymi ocenami wyników, przeniesieniami i zmianą miejsca pracy oraz molestowaniem lub dyskryminacją.

Jeśli chodzi o zakres podmiotowy, dyrektywa ma zastosowanie do osób znacznie wykraczających poza tradycyjną koncepcję sygnalisty jako pracownika pracującego w organizacji w momencie zgłoszenia. Dyrektywa odnosi się natomiast również do wolontariuszy, stażystów opłacanych lub nieopłacanych, wykonawców, podwykonawców i dostawców, a także osób ujawniających naruszenia podczas procesu rekrutacji oraz byłych pracowników.  Ponadto definicja obejmuje osoby prowadzące działalność na własny rachunek, wspólników, organy zarządzające i administracyjne lub nadzorcze. Chociaż dyrektywa obejmuje krajowych urzędników służby cywilnej, nie obejmuje ona urzędników UE, ponieważ prawa pracownicze i obowiązki pracowników UE są regulowane regulaminem pracowniczym UE i nie podlegają przepisom krajowym. Każda instytucja, organ i agencja UE przyjmuje własne przepisy w oparciu o wewnętrzne administracyjne procesy tworzenia przepisów.

Kolejną charakterystyczną cechą dyrektywy jest to, że obejmuje ona ochronę „doradców, współpracowników lub krewnych osoby dokonującej zgłoszenia, którzy są również związani zawodowo z pracodawcą, klientem lub odbiorcą usług osoby zgłaszającej”. Ten szeroki zakres znacznie zwiększa ochronę osób zgłaszających przypadki naruszenia i podnosi poprzeczkę wyżej niż większość istniejących przepisów. Ustanowienie tego rodzaju szerokiego zakresu osobistego nie jest kwestią wprowadzenia szczodrych standardów prawnych, ale raczej zgodnego z prawem doświadczenia osób zgłaszających przypadki naruszenia i uznania, że ​​nie tylko oni, ale także inne osoby wokół nich napotykają presję i inne negatywne konsekwencje. Ochrona tych osób jest przewidziana w sytuacjach, w których podejmowane są działania odwetowe wobec sygnalisty.